ลาก่อนฤดูร้อน ลาก่อนคนในนั้น
posted on 16 Aug 2010 00:18 by felis-aster
จบอีกหนึ่งเรื่องราว เมื่อลมฝนแรกของฤดูพัดเข้ามา
ยืนพิงกรอบประตูหลังห้อง
มองดูสายฝนพัดลงเปาะแปะกระทบในไม้ใหญ่น้อยในกระถาง
.
.
.
.
.
.
เช้านี้เริ่มวันด้วยแสงแดดจ้า
ระเหยเอาน้ำค้างหยดเล็กบนยอดใบไม้เขียวให้หายไปในชั่วครู่
ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยคำถาม
ว่าแม้กระทั่งความทรงจำก็ยังเลือนราง
เหมื่อนว่าเวลาที่ผ่านมา ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
.
.
.
.
.
เราพบกันเมื่อตะวันลับขอบฟ้า
คุ้นกันในยามราตรี
ยิ้มให้กัน ใต้แสงไฟ
เราพบกันอย่างนั้นเสมอ
เธอที่มีรอยยิ้มให้กับทุกคน
เธอที่มีไมตรีกับใครใคร
เธอที่มีแต่คนสนใจ ทักทาย ถามไถ่
เมื่อเธอไม่อยู่ ใครต่อใคร ก็เฝ้าแต่ถามหา
ฉันหลงรักเธอในค่ำคืนหนึ่ง
ฉันรู้ ว่าเธอรู้ .. แต่ก็ไม่ได้แสดงทีท่าอะไร
เราพบกันมากครั้งกว่าก่อน
และหลายคราวที่ฉันรู้สึกถึงความผิดแปลก
แปลกที่เธอดูที่เล่นทีจริง
แปลกที่เธอรับรู้ความห่วงใย
แปลกที่เธอตอบมันกลับมา
แต่สิ่งที่ฉันคิดว่าแปลกกว่านั้น
คือฉันไม่สามารถเข้าใจความหมายจากสิ่งเหล่านั้นได้เลยแม้แต่น้อย
ฉันไร้ซึ่งความสามารถจะเข้าใจอะไรจากเธอ
ท่าทีสนิทสนม
ข้อความที่ดูเหมือนห่วงใย
คิดไปว่า คงมีใจให้กันบ้าง ~
แต่ทุกครั้งที่ฉันต้องการจะเข้าไปใกล้เธอกว่านี้
กลับทำให้เธอถอยห่างออกไป
เธอมีช่องว่าง ๆ ที่เธอเว้นเอาไว้เสมอ
ดูแล้วเหมือนหลุมลึกที่ไม่เห็นที่สิ้นสุด
ถ้าฉันก้าวผ่านเส้นนั้น คงตกลงไปไม่ทันได้เจ็บ
เมื่อฉันหยุด และเฝ้ามองเธอ
ฉันได้เห็นรอยยิ้ม และมือที่เหมือนจะยื่นเข้ามา
เป็นมือฉันไม่สามารถเอื้อมแตะได้
ไม่อาจจะไขว่คว้า
ทำอะไรไม่ได้เลย ..
หยาดฝนยังโปรยลงมาไม่ขาดสาย
ฤดูร้อนที่จบลง พาเอาคนและเรื่องราวในนั้นให้ผ่านไป
............
ลาก่อนฤดูร้อน ลาก่อนคนในนั้น
............
ยืนพิงกรอบประตูหลังห้อง
มองดูสายฝนพัดลงเปาะแปะกระทบในไม้ใหญ่น้อยในกระถาง
.
.
.
.
.
.
เช้านี้เริ่มวันด้วยแสงแดดจ้า
ระเหยเอาน้ำค้างหยดเล็กบนยอดใบไม้เขียวให้หายไปในชั่วครู่
ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยคำถาม
ว่าแม้กระทั่งความทรงจำก็ยังเลือนราง
เหมื่อนว่าเวลาที่ผ่านมา ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
.
.
.
.
.
เราพบกันเมื่อตะวันลับขอบฟ้า
คุ้นกันในยามราตรี
ยิ้มให้กัน ใต้แสงไฟ
เราพบกันอย่างนั้นเสมอ
เธอที่มีรอยยิ้มให้กับทุกคน
เธอที่มีไมตรีกับใครใคร
เธอที่มีแต่คนสนใจ ทักทาย ถามไถ่
เมื่อเธอไม่อยู่ ใครต่อใคร ก็เฝ้าแต่ถามหา
ฉันหลงรักเธอในค่ำคืนหนึ่ง
ฉันรู้ ว่าเธอรู้ .. แต่ก็ไม่ได้แสดงทีท่าอะไร
เราพบกันมากครั้งกว่าก่อน
และหลายคราวที่ฉันรู้สึกถึงความผิดแปลก
แปลกที่เธอดูที่เล่นทีจริง
แปลกที่เธอรับรู้ความห่วงใย
แปลกที่เธอตอบมันกลับมา
แต่สิ่งที่ฉันคิดว่าแปลกกว่านั้น
คือฉันไม่สามารถเข้าใจความหมายจากสิ่งเหล่านั้นได้เลยแม้แต่น้อย
ฉันไร้ซึ่งความสามารถจะเข้าใจอะไรจากเธอ
ท่าทีสนิทสนม
ข้อความที่ดูเหมือนห่วงใย
คิดไปว่า คงมีใจให้กันบ้าง ~
แต่ทุกครั้งที่ฉันต้องการจะเข้าไปใกล้เธอกว่านี้
กลับทำให้เธอถอยห่างออกไป
เธอมีช่องว่าง ๆ ที่เธอเว้นเอาไว้เสมอ
ดูแล้วเหมือนหลุมลึกที่ไม่เห็นที่สิ้นสุด
ถ้าฉันก้าวผ่านเส้นนั้น คงตกลงไปไม่ทันได้เจ็บ
เมื่อฉันหยุด และเฝ้ามองเธอ
ฉันได้เห็นรอยยิ้ม และมือที่เหมือนจะยื่นเข้ามา
เป็นมือฉันไม่สามารถเอื้อมแตะได้
ไม่อาจจะไขว่คว้า
ทำอะไรไม่ได้เลย ..
หยาดฝนยังโปรยลงมาไม่ขาดสาย
ฤดูร้อนที่จบลง พาเอาคนและเรื่องราวในนั้นให้ผ่านไป
............
ลาก่อนฤดูร้อน ลาก่อนคนในนั้น
............
Tags: ฤดูร้อน1 Comments