Phelis - Azter

 

กว่าปีแล้ว ที่ผมได้พบกับเธอ

ดูเป็นเวลาที่ไม่ได้ยาวนานอะไรเลย

กับบางคน อาจไม่ได้มีความหมาย ..

 

ความสัมพันธ์จาง ๆ ระหว่างเธอกับผม .. ก็ยังจางเหมือนเก่า

หลายครั้งที่ผมคิดว่ามันจางกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ 

 

ตัวผม ก็ยังซีดเหมือนเคย

พนักงานกินเงินเดือน ไม่ได้มีตำแหน่งอะไร

นั่งรถเมล์กลับบ้าน ขี่จักรยานไปซื้อของ

หน้าตาพื้นบ้าน สังคมทั่วไป

ธรรมดาได้อีกนะ ~

 

วันเกิดเธอที่ผ่านมา

ผมหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งของเธอที่แอบถ่ายไว้

ใส่กรอบรูปไม้เล็ก ๆ ที่ทำขึ้นเอง 

แล้ววางลงในถุงกระดาษสีน้ำตาลพับด้วยมือ

ไม่มีโบว์สวย 

ไม่มีการ์ดหรู 

ไม่มีดอกไม้ช่อใหญ่

 

ผมตั้งใจจะอวยพรเธอด้วยตัวเอง

แต่อย่าไรก็หาเธอไม่พบ

จึงตัดสินใจวางมันไว้บนโต๊ะ

พร้อมข้อความสั้น ๆ 

"สุขสันต์วันเกิดครับ ...

                     จิรวัฒน์"

..

..

เงียบ

..

..

 

เย็นวันต่อมาเราพบกันโดยบังเอิญ 

เธอเดินเข้ามาขอบคุณผม และคุยกันได้สักสองสามประโยค

แรกผมเองก็ตกใจ .. นี่ตัวผมชัดขึ้นบ้างไหม

แต่ในท่าทีของเธอ .. ที่ไม่ว่าใครก็ต้องรู้ .. ว่าหมดหวัง

ผมคิดผิด

 

..

ทุกวันนี้ผมยังเจอเธอบ้าง

เดินสวนกัน ก็ทักทาย ตามธรรมเนียม

 

เธอ .. โดดเด่นในสายตาทุกคน

 

ส่วนผม .. ก็ยังซีดจาง .. ต่อไป 

..

 

ผมแอบชำเลืองไปที่โตะทำงานของเธอ

พลางใจชื้นขึ้นทันที

ที่เห็นกระถางใบนั้นสบายดีอยู่บนโต๊ะ

..

ยิ้มอะไรน่ะ เพื่อนสาวคนหนึ่งของผมทักขึ้น

หา .. เปล่า

มองอะไรเหรอ

อ้อ มาหาไอ้เอกน่ะ

ผมยังแถหาเพื่อนอีกคนของผมได้อีก

ในใจเต้นตึกตัก ยังกับว่าไปทำอะไรผิดมาอย่างนั้นแหละ

เอกนั่งอยู่โต๊ะฝั่งนั้น หรือแกไม่รู้

อ้อ .. ใช่ .. ใช่ เดินหลงทุกที ฮ่ะ ๆ

ผมหมดมุขที่จะแถต่อ เลยเดินไปหาเจ้าเอกที่โต๊ะ

มันยังทำหน้างง ๆ ตอนที่ผมบอกมันแค่ว่า ผมมาเยี่ยม

บ้านเมิงสิ ทำงานมาสี่ห้าปี ไม่มีธุระไม่มาหา

ผมได้ยินมันบ่น ตอนที่ผมเดินกลับมา 

..

ครับ

หลังจากนั้นได้สองวัน

ข่าวว่ามีคนในที่ทำงาน ส่งของขวัญวันวาเลนไทน์ให้เธอ

ก็แพร่ไปอย่างรวดเร็ว

เหล่าขาเมาท์ประจำออฟฟิศก็งานเข้าทันที

 

เค้าว่าเป็นหนุ่มแผนกโฆษณาแหละ

บ้าเหรอ เค้าบอกว่าเป็นสาวหล่อของแผนกการตลาดต่างหาก

 

- ไปกันใหญ่  -

..

ส่วนผม

พยายามทำตัวเงียบที่สุด

และตั้งหน้าตั้งตาทำโปรเจคต่อไป

เวลาที่เจอกันในที่ประชุม ก็ยิ้มก็ทักทายกันตามแต่สมควร

ผมคิดว่าผมทำได้ปกติพอแล้วนะ

แต่ผมว่ารอยยิ้มของเธอดูแปลก ๆ ไป

หรือว่าผมคิดไปเอง ?

 

เธอคงไม่รู้หรอกว่าเป็นผม

.. ผมคิดว่ายังไม่พร้อมจะเปิดตัวตอนนี้น่ะ ..

 ..

 

จนวันที่หัวหน้าเรียกดูความก้าวหน้าโปรเจค

ผมเดินถือเอกสาร เข้าไปที่ห้องของหัวหน้า

เลขาฯของหัวหน้า (ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนสนิทกับเธอ) ก็ปรี่เข้ามาหาผมทันที

รายงานโปรเจคหรือคะคุณวัฒน์

อ่ะ ครับ หัวหน้าล่ะครับ

ติดประชุมด่วนค่ะ

แล้วยังไงดิฉันจะฝากไว้ให้นะคะ

ครับ ขอบคุณครับ

..

อ้อ

เลขาฯหัวหน้านี่เก่งจังนะ

คงจำชื่อพนักงานในแผนกทุกคนได้เลยล่ะสิ

 

ระหว่างนั้นผมเดินสวนกับเพื่อนร่วมงานอีกกลุ่ม

คงมาส่งรายงานเหมือนกัน

แต่แอบได้ยินเสียงคุณเลขาฯแว่ว ๆ มาจากข้างหลัง

หัวหน้าทีมชื่ออะไรคะ .. ค่ะ ๆ ดิฉันจะเก็บไว้ให้ค่ะ 

..

 

edit @ 18 May 2009 15:43:40 by Pheliz

 

..สิบสี่กุมภาพันธ์เรอะ..

 ผมไม่ได้สนใจความสำคัญของวันนี้มานานแล้ว

 เว้นเสียแต่ว่า

 ปีนี้ มันไม่เหมือนกับปีก่อน ๆ นี่นะ

 

..

 

ผมไม่ได้ไปเดินหาดอกไม้ราคาแพง

หรือแอบซื้อช๊อคโกแลตจากร้านหรู

แต่กลับมาที่อพาร์ทเม้น 

และตรงไปที่ระเบียงหลังห้องทันที

 

ผมกวาดสายตาหาต้นที่สวยที่สุด

จากกระถางแคคตัสนับจำนวนไม่ถ้วนที่ระเบียง

 

..

 

ผมปลูกแคคตัสเป็นงานอดิเรก

ผมว่าสเน่ห์ของมันอยู่ที่หนามเล็ก ๆ รอบต้นนั่นล่ะ

นอกจากเป็นการปรับตัวทีชาญฉลาดแล้ว

ยังเป็นอาวุธอานุภาพร้ายแรงสำหรับศัตรูของมันด้วย 

 

แต่คราวนี้ ผมอยากจะเลือกให้มันเป็น

คำพูดแทนใจของผม

 

..

ผมเขียนการ์ดใบเล็กด้วยลายมือ

เปลี่ยนกระถางจากพลาสติกเป็นเซรามิคสีสดใส

และวางมันลงในกล่อง

 

..

 

เช้าวันที่สิบสี่

ผมมาทำงานเช้ากว่าแม่บ้านเสียอีก

แน่นอนล่ะ

ผมไม่อยากให้ใครเห็นว่า

เจ้าของกล่องใบนี้เป็นใครนี่นา 

..